Op mijn buik is snorrend en zwart
zojuist een poes geland.
Op zijn bontvacht ligt mijn hand,
voelt het kloppen van zijn poezenhart.
Poes twee, op de grond gezeten
strooit schuwe blikken om zich heen.
Soms komt hij dichterbij, maar alleen
als hij van toenadering wil weten.
Verderop ligt vredig nummer drie,
ze vult de leegte die je voelt
omdat de plek ooit was bedoeld
voor een ander die ik voor me zie.
Waar bleef dat leven van kat en hond,
dat nooit voor twist en tweespalt stond?